عاشق شدن آسان است

 حتّی عاشق ماندن نيز چندان دشوار نيست

 زيرا انسان تنهاست

 و همين دليل کافی برای عشق است

امّا يافتن ياری که

 هميشه باشد و بخواهد که باشد، دشوار است

 امّا ارزش جستجو را دارد

نیمه شب آواره و بی حس و حال

در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال

دل به یاد آورد ایّام وصال

از جدایی یک ،دو سالی میگزشت

یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به یاد آورد اوّل بار را

خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اصرار را

آن دو چشم مست اهو وار را...

همچو رازی مبهم و سر بسته بود

چون من از تکرار،او هم خسته بود

آمدو هم آشیان شد با من او

هم نشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

نا توان بودو توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی

اینچنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

وای از آن عمری که با او شد بسر

مست او بودم ز دنیا بیخبر

دم به دم این عشق میشد بیشتر

امدو در خلوتم دم ساز شد

گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا برجاست دل

گر گشایی چشم دل،زیباست دل

گر تو زورقبان شوی،دریاست دل

بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده

در پی عشق تو سرگردان شده

گفت:در عشقت وفادارم بدان

من تورا بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت به سر دارم بدان

چون توئی مخمور،خمّارم بدان

با تو شادی میشود غم های من

با تو زیبا میشود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده

عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگزاشت لب یعنی خموش

طعم بوسه از لبم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود

هرچه عشق من هیچ بود،زیبا نبود

خوبیه او شهرهء آفاق بود

در نجابت،در نکوئی،...

روزگار اما وفا با ما نداشت

طاقت خوشبختی مارا نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این غصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدائی غم نبود

در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود

سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست

این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رفت

رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم این که هم خون من است

خسم جان و تشنه خون من است

بخت بد وین وصل او قسمت نشد

این گدا مشمول آن رحمت نشد

ان طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست

با چنین تقدیر بد،تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم

باده نوش غصهء او من شدم

مست و مخور و خراب از غم شدم

زره زره آب گشتم،کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گزشتی،خوش گزر

بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

دیشب از کف رفت،فردا را نگر

اخر این یکباراز بشنو از من پند

بر من و بر روزگارم دل مببند

عاشقی را دیر فهمیدی،چه سود؟

عشق دیرین گسسته تا عبور

گر چه آب رفته باز اید به رود

ماهی بیچاره اما مرده بود

.

.

.

بعد از این هم اشیانت هر کس هست

باش با او،یاد تو مارا بس است...

وقتی میخواهم برای تو بنویسم دوست دارم از هر چه در طبیعت است کمک بگیرم

از یک گل سرخ تنها در بیشه ای بی نشان از کبوتری که در ابر ها لانه دارد

از چشمه ای زلال آنقدر زلال که انسان حیفش آید قطره ای از آن بنوشد

از شاپرکی که صدای خود را صیقلی داده

از پروانه ای که هر روز زیباتر میشود

از کوهی که هیچ پایی به قله اش نرسیده

از دریایی که دستی کاکل موجهایش را لمس نکرده

از قصه ای که هیچ گوشی آن را نشنیده و از تصویری که هیچ نقاشی آن را نکشیده است وقتی میخواهم برای تو بنویسم

...خلاصه رفیق،شیطونی و بازیگوشی،که تو روح بی تاب ما ،غلغلک می داد شروع شد.انگار با شیطونه قرارداد بسته بودیم از دیوار راست بریم بالا.به جای در،از پنجره وارد شیم و از پنجره یواشکی ... رو دید بزنیم،سر هیچی از خنده غش کنیم،واسه یه غلط لپی بچه ها ریسه بریم.ساعت کلاسو،با کرکر و هرهر و خنده،پر کنیم،به قاب عکس که کج شده بود،به سایه درخته که رو زمین راه می رفت،به شکاف دیوار حیاط،به هر

          [   

 موسيقی كه با تو شنيدم چيزي بيش از آن بود
 ونانی كه با تو قسمت كردم بيش از نان بود
 اكنون كه بی توام همه چيز غم انگيز است
 آن همه زيبايی اكنون مرده!
 زمانی دستانت اين ميز و نقره ها را لمس نموده بودی
 ومن شاهد بودم كه انگشتانت اين ليوان را حمل می كرد.
 محبوبم اين چيزها تو را به خاطر نمي آورند
 با اينحال جای انگشتانت هرگز از آنها محو نخواهد شد.
 به اين دليل در اعماق قلبم تو در ميان آنها جاری هستی
 چرا كه با دستها و چشمهايت آنها را تطهير كرده ای
 و در درونم آنها همواره تورا به ياد می آورند
 كه روزی تورا ديده اند٫زيبا و زيبنده.

                                      کنراد آیکن

محبوب من تا تو بیایی در امتداد سکوت

در حاشیه ی کبود زخم پرسه خواهم زد

دیریست که با گلبوته ی خیال تو در کوچه های

خالی ذهنم به انتظار نشسته ام

ای پر کشیده از افق چشمان من

به من بگو تا تو بیایی

شکفتن پیچکها را با که بگویم؟!

واواز پیچکها را با که بخوانم؟!

سفر نکن خورشیدکم . ترک نکن منو نرو
نبود نت مرگ منه . راهیه این سفر نشو

 

                                             سرها در گریبان ست.   

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.

نگه جز پیش پا را دید٬نتواند٬

که ره تاریک و لغزان ست.

وگر دست محبت سوی کس یازی٬

به اکراه آورد دست از بفل بیرون٬

که سرما سخت سوزان ست.

*************************************

هوا بس ناجوانمردانه سردست...آی...

دمت گرم و سرت خوش باد !

سلامم را تو پاسخ گوی٬در بگشای !

*************************************

منم من٬میهمان هر شبت٬لولی وش مغموم.

منم من٬سنگ تیپا خوردهء رنجور.

*************************************

نه از رومم٬نه از زنگم٬همان بیرنگ بیرنگم.

بیا بگشای در٬بگشای٬دلتنگم.

*************************************

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت.

هوا دلگیر٬درها بسته٬سرها در گریبان٬دستها پنهان٬

نفسها ابر٬دلها خسته و غمگین٬

درختان اسکلتهای بلور آجین٬

زمین دلمرده٬سقف آسمان کوتاه٬

غبار آلوده٬مهر و ماه٬

زمستان ست...

واژه هایم را آب برده٬قلمم شکسته٬دلم می گرید.

خاطراتم روی موجهای دیروز در گذرند.

خاکستر مانده نگاهت٬طنین صدایت و آهنگی غمگین

مرا به خویش می خواند٬مرداب آرزوهایم را به دریا می سپا رم٬

به جنگل سوخته خاطراتم سوگند٬درخت یادت را باغبان خواهم بود...

(...و بازهم تنهام!)

اينجا هوا باراني است
پتويم را تا چانه بالا ميدهم
ودربستر گرم خويش فرو ميروم
باران؟
چراميباري آسمان؟
وچه راحت ميباري!
مي خواهم گريه كنم
مي خواهم اشك بريزم ولي نمي توانم
اينجا هيچ كس نيست
يك خلا
يك خلا مطلق
اينجا فقط من هستم و...
راستي پس تنهايي كجاست؟
مبادا تنها بماند!!!

 دیشب به یاد چشمان تو باران گریستم

 در خاطرم نشستی و حیران گریستم

 هر چند سخت بود برایم نبودنت

 اما چقدر ساده و آسان گریستم

 چشمم ستاره بارتر از آسمان توست

 یعقوب وار ای مه کنعان گریستم

 بر انتحار موج ببین سالهای سال

 همراه شاهزاده یطوفان گریستم

 دردی برهنه همچو سر انگشت شاخه ها

 بر سینه ام نشست و زمستان گریستم

 از ترس  اینکه خاطرت آزرده می شود

  چونان که شمع سوخته پنهان گریستم

اگه روزي تو نباشی

            يا بری از من جدا شی